Le grande finale

Ja, ja ieder geschreven en verteld verhaal verdient een einde, ook ons verhaal van de vakantie 2026. Gelukkig mocht ik op de laatste dag nog even zwemmen met mijn baasjes hoewel het niet er uit zag dat het ging lukken. Dunne sluier wolken blokkeerden de zonnestralen en het was eigenlijk een beetje frisjes om nog te gaan zwemmen . Rond 13 u trokken ze weg en lieten ze de zon schijnen over het zwembad en HOPPA, allemaal erin en gaan voor een laatste plons. Nadat ik opgedroogd was ben ik met mijn baasje naar de lokale winkel gegaan om lekkere baguette te halen voor de lunch. Alle koffers werden gepakt, ook die van mij ,deze keer met maar 3 ballen erin, de rest had ik her en der verstopt op het terrein. Wellicht kan een Frans hondje daar nog eens plezier aan beleven want  ik had ze thuis niet meer nodig. Om terug te gaan naar ons huis in la Belgique gingen we via een andere route die sneller en spannender was.  In het naastgelegen dorp lag een groot Chateau op een steile helling waaromheen een weggetje liep, vlak langs de muren rijden en maar hopen dat er geen tegenliggers kwamen. Ik hield mijn cocker hartje vast maar uiteindelijk liep alles goed af (zie het filmpje door mijn Cocker mama gemaakt bij video's).

Uiteindelijk bereikten wij, na 35 minuten, The Pathway of the Sun of zoals Franse hondjes het noemen "Route du Soleil" en gaf mijn cocker papa dat zwarte paard van hem de sporen. Ik had geen idee wat er allemaal ging gebeuren, ik moest weer in die zwarte koets gaan zitten en dan moet je als hond maar gewoon hopen dat we iets leuks gaan doen, NIET DUS. 12 uren  moest ik in die koets blijven liggen, ben er wel 5 keer uit geweest maar dat was om die parkeerplaats te markeren met mijn heerlijke "Gijs Odeur" en natuurlijk eten en drinken

Al met al heb ik niet of nauwelijks kunnen slapen in die koets maar toen was het grote moment daar, ik was weer thuis, HOME SWEET HOME , hier ben ik thuis, hier weet ik alles te vinden, hier ben ik "the King" met één groot nadeel, wij hebben geen pool waar ik heerlijk in kan duiken en rondjes kan zwemmen maar wel dat heerlijke gras waar ik zo graag in rol.

Mommy and Daddy hebben mij beloofd dat ik volgend jaar wéér mee mag , ze hebben al gereserveerd ergens in de provincie, "La Provence" genoemd en ook daar is weer zo'n heerlijk zwembad waar ik met die 2 kan spelen. Ik moet wel zorgen voor extra balletjes die piepgeluiden maken want zonder die wordt ik alleen maar nat in het water en ik wil juist actie.

Nou lieve lezers , volgend jaar zullen al deze verhalen een vervolg krijgen en ik hoop dat jullie dan wéér de verhalen van mij, Gijs, Miriam en Arno zullen volgen maar nú ga ik echt stoppen want ik krijg een stijve poot van het typen én mijn mooie Cocker ogen worden zwaar want ik ben nu écht moe

Groetjes Gijs